|
Ceylon Christian Care |
|
Nieuws |
|
8 maart 2008 Verslag Annie van Werven en Hilda Roeland |
|
Beste vrienden,
Na een lange voorspoedige reis daalden we vanuit het hoge luchtruim neer en zagen de palmbomen van Colombo onder ons voorbijglijden. Een nieuwe periode van werken met de gehandicapte kinderen, begon voor ons in Sri Lanka. Vol verwachting gingen we op zoek naar ds. Sounthi. Deze was snel gevonden. Het duurde dan ook niet lang, of we begaven ons te midden van het drukke verkeer. Nou, dan knipper je wel een paar keer met je ogen; wat een chaos. Ontzettend, wat een tegenstellingen zagen we vergeleken met onze eigen cultuur! Gedurende de reis naar het project, zagen we hoe mooi de natuur is, maar ook de armoede van Sri Lanka. We zien verschillende check-points met soldaten. Ja, ook dit is Sri Lanka! Maar echt het gevoel dat er oorlog is, hadden we niet.
Eenmaal op het project was het eerst erg rustig. Maar dit duurde niet lang. Al gauw kwamen er overal kinderen vandaan. Die allemaal riepen: “Good evening, sister”. Prachtig, al die donkere gezichten die toch nog wat afwachtend keken. Al spoedig was het ijs gebroken en dan is er een speciale verbondenheid. Wat voelden we ons hier direct thuis! Hoe geweldig mooi is het om tussen deze kinderen te zijn. Ook volgde er een ontmoeting met de staf. Dat was een mooi en ontspannen moment.
Toen we op onze eerste werkdag naar de gehandicapte kinderen liepen, hoorden we ze al roepen: “Good morning teacher”! Er volgde een reeks namen die we ook bijna direct weer vergaten. Vele indrukken gingen aan ons voorbij. Wat zijn we in Nederland toch bevoorrecht met zoveel hulpverlening en kennis op allerlei gebied! Op het moment zijn er veertien gehandicapte kinderen. We zien hier drie kinderen met het Syndroom van Down. Verder is er, voor zover wij weten, geen diagnose gesteld.
|
|
De staf van het gehandicapten project met enkele van de kinderen |
|
We zijn nu 3 weken op het project en hebben al heel wat gezien en gehoord. Wat is het leuk om na ons werk met de gehandicapte kinderen nog bezig te zijn met de weeskinderen. Ze vinden het erg leuk wanneer ze aandacht krijgen. Vaak vragen ze ‘s morgens al wanneer we bij hen komen. Ook de gemaakte foto’s van hen via de computer bekijken is natuurlijk geweldig en binnen ‘no time’ is de computer bedekt met zwarte hoofden. Wanneer we hier in het begin een foto of video wilden maken, hadden we gelijk een zwart beeld. Alle kinderen verzamelden zich in zo’n snelle periode om je heen dat een foto of video maken haast niet mogelijk was.
De kinderen hadden hier vorige week een sportdag. Er werd al vaak gevraagd of we mee gingen. En ja hoor, daar gingen wij dan, in een stampvolle bus mee naar hun sportdag. Zij en wij hebben genoten van die dag. De kinderen hebben ons ondertussen al heel wat Tamil woorden geleerd. Moet je hun gezichten zien als we iets niet goed zeggen!
Wat ook indrukwekkend is dat ze hier ‘prayer time’ hebben. Als de klok begint te luiden, zwijgen alle monden en gaat iedereen staan. Wat een eerbied is er dan. In een rij lopen ze naar de kerk waar er gelezen, gebeden en gezongen wordt. Na het avondeten is het een wirwar van handen en wensen de kinderen ons toe: ‘God bless you’, ‘good night’, ‘see you tomorrow’ en ‘slaap lekker’! Nou, als je dat 30 keer hoort en nog niet lekker slaapt, dan snappen wij het niet meer.
Bert van Voorden is hier inmiddels ook vier dagen geweest. Het was fijn om een bekende te ontmoeten. Wat ontroerend als alle kinderen ’s morgens vroeg al buiten staan om afscheid te nemen. Tja, en dan moet je hen weer verlaten voor een lange periode, dat zal niet mee vallen. Na het uitspreken van het gebed moesten we echt vertrekken. Wij waren ondertussen maar wat blij dat wij nog geen afscheid hoefden te nemen.
|
|
Bij onze komst zaten alle kinderen in één groep. Dit hebben we nu in drie groepen verdeeld. Nu kunnen we iedereen, zoveel mogelijk op eigen niveau benaderen. We houden ons nu eerst bezig met één groep. Waar we ons op richten is een overzichtelijk dagprogramma. Het moet duidelijk zijn voor de kinderen wat er die dag allemaal gebeurd. Dit geeft hun veiligheid. Het dagprogramma is gemaakt op het niveau van de groep, zodat zij na gedurig herhalen, weten hoe de dag eruit ziet. Daarbij is aan de groepsleiding uitgelegd, waarom een dagprogramma belangrijk is. Ook zij moeten nog helemaal aan deze vorm wennen. We kwamen erachter hoe moeilijk het is, om af te dalen naar niets, terwijl we vanuit Nederland al zoveel dingen normaal vinden. Tegelijkertijd hebben we geprobeerd, om orde in de groep te krijgen. Door een foto van de kinderen op de tafel te plakken, weten ze nu waar ze moeten zitten. We beseffen dat de kinderen zelfs nog moeten leren om met speelgoed om te gaan. Ook kregen we bijv. een meisje niet mee in het zand waar de speeltoestellen staan. Ze heeft eerst aan de kant gezeten en na enige dagen, rende ook zij door het zand op weg naar een bal. Je ziet dat de kinderen plezier hebben en dat maakt het wel erg leuk. Ze trekken ons ’s morgens bijna hun groepsruimte in om weer te beginnen aan een activiteit. De gehandicapte kinderen waren niet gewend om te spelen. De groepsleiding was hier vooral gericht op het ‘hoge niveau’ wat kan lezen en schrijven. Daarentegen werd er weinig met de andere kinderen gedaan die dat niveau niet hadden. We wisten dat CCC de Kinderbijbel van: van Dam heeft vertaald in het Tamil. Deze werd niet gebruikt. Op het moment word nu ook elke dag verteld uit deze Kinderbijbel. Wat een voorrecht dat ook zij nu horen uit het Woord van God.
|
|
Voorlezen uit de kinderbijbel |
|
Wij zijn mee gegaan naar Colombo om ons visum te laten verlengen. We hebben ook nu weer gezien hoe belangrijk het is dat ds. Sounthi in zijn ambtskleding mee reist. Bij vele check-points kunnen we doorreizen. Ook bij het verlengen van ons visum gaat het veel sneller. Waar anderen 2 uur voor wachtten was het bij ons in 10 minuten klaar! Erg blij waren we met een visum voor 2 maand i.p.v. 1 maand.
We hopen dat we hier nog een goede en leerzame tijd mogen hebben!
Hartelijke groeten, Annie en Hilda
NOTE: Meer informatie over het werk van Annie en Hilda op Sri Lanka kan ook worden gelezen op hun weblog: annieenhildainsrilanka.web-log.nl. |
|
Samen met Bert van Voorden en de kinderen op de foto |