|
Ceylon Christian Care |
|
Nieuws |
|
31 januari 2008 Verslag bezoek van 14 tot 18 januari aan projecten Sri Lanka |
|
Vrienden,
Onlangs waren we opnieuw in staat om een bezoek te brengen aan Sri Lanka. Het doel was met name om de huidige projecten te reviewen. Ook wilden we onderzoeken welke nieuwe projecten gestart zouden kunnen worden. Deelnemers aan de reis waren deze keer Herman van der Weerd, Wybren Jongsma en ondergetekende.
Reis De heenreis was, wel.....problematisch. Maandagmorgen om 5:00 uur reden we uit Veenendaal weg. We arriveerden om 1:00 uur ’s nachts in de nacht van dinsdag op woensdag in Periyaneelavanai na een reis van meer dan 40 uur, en met een vertraging van ongeveer 12 uur. Een motorstoring in één van de vier motoren van de Airbus 340 zorgde ervoor dat we een voortijdige landing moesten maken in Dubai, waarna we werden overgeboekt naar een andere vlucht.
Na onze aankomst in Colombo hoorden we dat er een bom ontploft was ergens tussen Periyaneelavanai en Batticaloa, in één van de dorpen waar we vaak doorheen rijden als we van onze projecten in Periyaneelavanai naar Batticaloa rijden of omgekeerd. Ook als we vanaf het vliegveld naar Periyaneelvanai rijden komen we meestal door deze plaats. Als we niet zo laat waren we geweest hadden we er wellicht op dat moment kunnen rijden. “Wat verstaat gij van de voorzienigheid Gods?” We besloten deze keer een andere route te nemen waarvan gedacht werd dat die korter zou zijn, dwars door het bergachtige gebied in het midden van Sri Lanka. Na een autorit van 9 uur over hobbelige weggetjes door een aardedonker landschap kwamen we in Periyaneelavanai, waar de kinderen al naar bed waren gegaan na uren tevergeefs gewacht te hebben, maar waar de staf van onze projecten ons goedsmoeds opwachtte met een uitgebreide maaltijd die weliswaar niet meer warm genoemd kon worden in de letterlijke zin van het woord, maar die zeker met de warmste bedoelingen bereid was.
Burgeroorlog De situatie in Sri Lanka is deprimerend. De eerste dag van ons verblijf was één van de vele donkere dagen in de geschiedenis van het toch meestal zonovergoten Sri Lanka. Het was de dag waarop het vredesbestand, dat ongeveer vijf jaar geleden tussen de regering en de Tamil Tijgers, mede dankzij intensieve bemiddeling door met name Noorwegen, tot stand was gekomen, officieel afliep, nadat het twee weken tevoren door de regering was opgezegd. Vandaag verlieten de ca. 50 buitenlanders die toezicht hadden gehouden op de naleving van het verdrag. Tamil Tijgers grepen de dag aan om een van de meest gemene aanslagen te doen die tot dit moment heeft plaatsgevonden: een bomaanslag op een bus die voor een groot deel bemand was door jonge studenten. Het droeve resultaat: 27 doden! Tot nog toe was het steeds zo geweest dat de aanslagen overwegend gericht waren op militaire of politieke doelen. Bovendien concentreerde de strijd zich overwegend in het noordoosten van Sri Lanka. In andere delen van het land was niet heel veel van de spanning te merken.
Die tijd is nu voorbij. Beide zijden lijken ervoor gekozen te hebben om de strijd te voeren met alle middelen. De regering heeft gekozen voor een frontale oorlog tegen te Tamil Tijgers. Dezen, in het nauw gedreven, antwoorden hierop met steeds brutere terroristische aanslagen door het hele land. De regering op haar beurt reageert hier weer op met vergeldingsmaatregelen in de Tamil gebieden, waarbij het voorkomt dat onschuldige burgers zonder een vorm van proces worden geliquideerd. En om de situatie nog complexer te maken zijn er diverse andere fracties die zich op elkaar beginnen te storten. Zo is er een afgescheiden groep Tamil Tijgers die volgens zeggen heimelijk door de regering gesteund wordt. Zo zijn er Moslims en Hindoe Tamils die elkaar in de haren beginnen te vliegen. En om de chaos compleet te maken heeft de regering geconcludeerd dat dit een goed moment was om de wereld te laten zien dat ze de zaak onder controle heeft door voor het eerst sinds vele jaren plaatselijke en regionale verkiezingen te organiseren, ondermeer in Batticaloa, waardoor de spanningen nog verder oplopen.
Wie door het Tamil gebied in oost Sri Lanka reist, wordt voortdurend geconfronteerd met deze situatie. Overal lopen gewapende militairen. Om de haverklap zijn er militaire controleposten langs de weg waar gestopt moet worden. ’s Avonds zijn de steden en dorpen uitgestorven omdat weinigen zich op straat durven te wagen. Buitenlanders zijn er nauwelijks meer. De vele grote witte Toyota’s met satellietantennes en indrukwekkende logo’s van internationale hulpverleningsorganisaties zijn grotendeels verdwenen. Kortom, Sri Lanka is weer een land in oorlog en terug geworpen op zichzelf.
Wie niet gelooft dat er een God is die leeft, zou denken dat de situatie uitzichtloos is. Wie wel gelooft dat er een God is die leeft, en die daarom tevens weet dat er op deze wereld een strijd gaande is tussen de duisternis en het licht, kan zich niet aan de indruk onttrekken dat de duivel er in Sri Lanka in geslaagd is om bezit te nemen van de zielen van de leiders aan beide zijden van de strijd, en hen tegen elkaar ophitst om zich zodoende een hel op aarde te scheppen.
Wat dat alles betekent voor Ceylon Christian Care en voor onze projecten? Wij weten dat niet. Wel weten we dat het meer dan ooit te voren noodzakelijk is om te doen wat onze hand vindt om te doen. Nooit was er minder reden om ons terug te trekken. Bovendien weten we dat de duivel niet het laatste woord heeft. Soms menen we een glimp te zien van het werk des Heeren dat doorgaat, dwars door alle chaos en geweld.
John’s Academy Woensdagmorgen bezochten we allereerst de nieuwe school, de John’s Academy. In oktober werd het nieuwe gebouw officieel geopend. Het is een mooi gebouw op een fraaie locatie. De start van de school was echter niet zonder problemen, vooral omdat het erg moeilijk bleek om voldoende gekwalificeerd personeel te vinden. We maakten kennis met Alice, het nieuwe hoofd van de school. We bewonderden de nieuwe computerruimte, waarschijnlijk veruit de meest modern uitgeruste faciliteit op dit gebied in Batticaloa. We gingen de lokalen door en proefden iets van de wijze waarop les gegeven wordt. We waren blij om te merken dat het onderwijs een duidelijke christelijke invulling krijgt. Wellicht is er geen enkele andere school in Sri Lanka waar dit het geval is! Vrijdag zullen Herman en Wybren nog een hele dag besteden op de school om in detail het reilen en zeilen te bespreken. Onze voorlopige indruk is dat er nog veel werk te doen is voordat de school op het beoogde niveau functioneert, maar de leiding en de staf is goed gemotiveerd, en we hebben er vertrouwen in dat het de goede kant op gaat.
|
|
Udapusellawa Woensdagmorgen vertrokken we in alle vroegte naar het berggebied in het midden van Sri Lanka om een bezoek te brengen aan een gebied met theeplantages. We wilden een bezoek brengen aan een dorp waar we gevraagd zijn om een nieuw project te starten. Op veel van de theeplantages werken straatarme Tamils die daar in de 19e eeuw vanuit India als slaven te werk gesteld zijn. Van generatie op generatie zijn deze families daar tot op de dag van vandaag werkzaam, gevangen in de vicieuze cirkels van hun armoedige bestaan en veelal niet in staat om zich uit hun situatie te bevrijden. De mensen werken voor schamele dagloontjes. Vaak is er niet eens voldoende werk om meer dan gemiddeld enkele dagen per week te “mogen” werken. Veel van het werk in de plantages wordt door vrouwen gedaan. De mensen wonen in door de plantage beschikbaar gestelde krotten die de naam van woning meestal niet verdienen. De kinderen kunnen niet naar school en moeten al vroeg mee gaan werken. Het eten is afkomstig van winkels die door de plantage geëxploiteerd worden. Kortom, toestanden zoals die 200 jaar geleden niet ongebruikelijk waren, maar waarvan je niet zou vermoeden dat die nog in deze mate vandaag de dag bestaan.
De reis naar dit gebied was weer lang: een rit van zo’n 6-7 uur. Het landschap is van adembenemende schoonheid. Prachtige rustige bergachtige gebieden met veel weelderig groen en weidse vergezichten. De rijstvelden geven een bijzondere exotische dimensie aan het geheel. De theeplantages liggen gewoonlijk vrij hoog in de bergen. Theestruiken gedijen het best in een wat koel klimaat, en liggen daarom vrij hoog in de bergen, vaak op een hoogte van zo’n 1500 tot 2000 meter.
Het dorp Udapusellawa kan inderdaad wel wat hulp gebruiken! Het dorp bestaat uit een soort van sliert van dicht op elkaar gebouwde krotten die aan twee kanten van een dijk staan. De armoede is groot, hoewel het opvalt dat de onderlinge verschillen soms toch nog aanzienlijk zijn.
We bezichtigen een huis dat te koop staat en dat als “uitvalsbasis” gebruikt zou kunnen gaan worden voor onze activiteiten. Erg enthousiast zijn we niet. Het heeft vier muren en een dak, maar daar is dan toch ook echt alles mee gezegd. Voor het overige ziet het eruit alsof het op instorten staat en er zit weinig grond bij. Echter, de locatie is ideaal, en er is weinig anders te koop in de omgeving omdat vrijwel alle grond in bezit van de plantages is. We besluiten daarom om toch maar een plan te laten maken voor een grondige renovatie en gedeeltelijke nieuwbouw. Thuis zullen we dit potentiële nieuw project in de eerstvolgende bestuursvergadering bespreken, en een besluit nemen of we met dit project van start zouden willen gaan.
|
|
Murokkodanchenai ’s Middags reden we naar Murokkodanchenai, waar een integraal ontwikkelproject wordt uitgevoerd. Dit project ging ongeveer anderhalf jaar geleden van start en ontwikkelt zich goed. Op veel plaatsen in het dorp zijn resultaten te zien. Zo zijn er nu tal van waterputten waardoor er schoon water beschikbaar is. Ook zijn er toiletten geplaatst. Er is een marktplaats gecreëerd waar dorpsbewoners hun waren te koop aanbieden. In het gemeenschapscentrum vinden voortdurend activiteiten plaats. Jongeren krijgen er cursussen op allerlei gebied, zoals naaien, glasschilderen en wat dies meer zij. ’s Zondags worden er diensten gehouden die goed bezocht worden.
Het verhaal hoe het daar allemaal begonnen is, is opmerkelijk. Het begon met een christelijke weduwe die al jaren in het dorp woonde. Ze bezocht soms de kerkdiensten in Batticaloa, en vroeg Ds. Jeyanesan of het niet mogelijk was om diensten te gaan beleggen in het dorp waar zij woonde. Ze was bereid een deel van haar grond hiervoor belangeloos beschikbaar te stellen, zodat een eenvoudige gelegenheid voor samenkomsten gerealiseerd zou kunnen worden. Zo is het nog maar enkele jaren geleden begonnen. Nu worden de diensten minimaal door zo’n 80 mensen bezocht!
Tijdens ons verblijf bood de betreffende weduwe ook de rest van haar grond en woning aan ons aan, omdat zij zelf gaat verhuizen. De vraagprijs was zeer redelijk en we hebben besloten hierop in te gaan. Er was behoefte aan een woning voor de pastor ter plaatse, en we waren al bezig met een plan voor de bouw van een nieuw huisje voor hem. Aankoop van dit bestaande huis bleek aanzienlijk goedkoper en geeft ons de beschikking over een aanzienlijk stuk additionele grond.
We bezochten tenslotte nog enkele gezinnen, en zagen voorbeelden van mannen en vrouwen die nu op eerlijke wijze hun brood kunnen verdienen doordat ze met behulp van een door CCC ter beschikking gesteld microkrediet een handeltje of een ambacht konden beginnen.
|
|
Het computercentrum |
|
Schooldirectrice Alice |
|
De bezemmaker |
|
Onderwijs in het dorp |
|
Peeriyaneelavanai Vervolgens reden we terug naar Periyaneelavanai, een rit van enkele uren. Daar werden we opgewacht door de kinderen. Een blij weerzien! Het was voor mij alweer anderhalf jaar gelden sinds ik “mijn” jongens gezien had. Een bijzonder beschamende en ook ontroerende ervaring om te merken hoe zeer mijn aanwezigheid op prijs wordt gesteld en hoe de jongens op allerlei manieren hun aanhankelijkheid laten merken. De jongens lieten me trots de moestuin zien die onder de bezielende leiding van een van de wardens (Lorenzo) is aangelegd. Verbazingwekkend om te ontdekken dat ik de meeste groenten die er geteeld worden in het geheel niet ken! ’s Avonds laten de kinderen een aantal liederen horen die ze ingestudeerd hebben. In Sri Lanka zingen ze graag, maar omdat iedereen min of meer z’n eigen toonhoogte aanhoudt, is het resultaat nogal bijzonder. Het lijkt soms meer op een spreekkoor dan een zangkoor. Maar het is goed bedoeld en er wordt enthousiast gezongen. Vervolgens heb ik in de kerk nog wat stukjes gespeeld op het orgel dat ons vorig jaar geschonken werd door de firma Domus. Nu is mijn orgelkunst niet heel veel meer ontwikkeld dan de zangkunst van onze kinderen in Sri Lanka, en bovendien waren er wat essentiële knopjes die ik niet kon vinden, zoals die van de nagalm, dus echt geweldig klonk het allemaal niet, maar de kinderen luisterden met veel belangstelling. Tot slot hebben we als Nederlanders enkele Nederlandse psalmen ten gehore gebracht.
In het algemeen zijn we erg blij met de situatie zoals we die in Periyaneelavanai aantroffen. We hebben een periode met nogal wat problemen achter de rug, die vooral ontstonden toen het vorige hoofd, Vathany, om veiligheidsredenen gedwongen was om te vertrekken, nadat een aanslag op ons project was gepleegd. We hebben nu echter een jonge pastor, Sounthi, als nieuw hoofd, en daar zijn we heel blij mee. De sfeer onder het personeel en de kinderen is ontspannen, de discipline evenwel heel behoorlijk, en de projecten liggen er netjes bij. Bovendien spreekt Sounthi heel goed Engels, wat de communicatie zeer vereenvoudigt. |
|
Laurens met zijn jongens, links pastor Sounthi |
|
Slot Voor mij zit het bezoek er alweer op. Na ons bezoek met Udapusellawa ga ik met een apart busje door naar het vliegveld, een rit van nog eens zo’n 6 uur. Herman en Wybren blijven het weekend in Sri Lanka, en gaan de week erna nog naar India. Onderweg naar het vliegveld denk ik na over alle wederwaardigheden van de afgelopen dagen. Ik voel me zeer bevoorrecht dat ik in staat gesteld ben om een kleine bijdrage te leveren aan deze activiteiten in Sri Lanka. En hoewel de terugreis nog maar nauwelijks aanvaard is, zie ik alweer uit naar de volgende keer dat ik naar Sri Lanka mag gaan.
Gelukkig verloopt de terugreis zeer voorspoedig, inclusief het genot van vier stoelen naast elkaar in de economy class helemaal voor mij alleen! Het vliegtuig heeft nog niet net zijn wielen van de grond opgetrokken of ik strek mij dankbaar uit, vastbesloten om alle gemiste slaap in één ruk in te halen, en toch ook verlangend om straks weer thuis te zijn, bij vrouw en kinderen!
Met vriendelijke groet, Laurens van der Tang Ceylon Christian Care |
|
Theeplukster |
|
Huisjes van theeplukkers |