|
Ceylon Christian Care |
|
Nieuws |
|
Opmerking van Ceylon Christian Care:
Antonnet Dokter komt uit IJsselmuiden, is 19 jaar en heeft de propedeuse van haar studie HBO-V afgesloten. Alvorens te starten als operatie assistent in opleiding bij de IJsselmeerziekenhuizen, locatie Lelystad, wilde ze graag een paar maanden werken op een project in een ontwikkelingsland. Ondanks de politiek moeilijke en gespannen situatie op Sri Lanka wilde ze er graag heen en heeft ze in overleg met dominee Jeyanesan besloten de mensen daar te gaan helpen. Als Ceylon Christian Care wensen we haar op de projecten een fijne tijd toe. Dat ons gebed mag zijn dat de Heere haar wil beschermen in dit werk.
Hartelijke groet, Herman van der Weerd Ceylon Christian Care |
|
Vluchtelingenkamp met slachtoffers van de burgeroorlog |
|
11 november 2006 Verslag uit Sri Lanka van Antonnet Dokter
|
|
Meehelpen met het uitdelen van voedsel aan vluchtelingen |
|
Beste vrienden,
Groen, blauw en palmbomen. Ik ben gearriveerd in Sri Lanka! Nu maar hopen dat ik de goede persoon vind, die me op de plaats van bestemming zal brengen... Allerlei aangeplakte papieren zouden mij de weg moeten wijzen naar de uitgang. Eindelijk zit ik in het goede busje. Mijn driver (dominee Jeyanesan) is een aardige man, die me onderweg allerlei bijzonderheden over Sri Lanka vertelt. Daar gaan we dan, al zigzaggend en hobbelend on the road. Zo aan het getoeter te horen zijn de mensen hier behoorlijk aangebakken! Enkele uren later besef ik dat dit één van de verkeersregels is. En elke keer ontdek ik meer verkeersregels. Hoe groter het voertuig, des te harder het rijdt, en des te luider en vaker het toetert! Dat ontdekte ik ook op mijn tocht naar Batticaloa. Met een speciale schoolbus voor de kinderen van Hermand’s Girls Home en Boys Home Samuel. Twee tot drie kinderen op stoel is heel normaal, en ook op de grond zitten of staan behoort tot de mogelijkheden. Gelukkig zijn de kinderen zo lief om één hele stoel voor mij te reserveren. Best warm hoor, zo met z’n allen in de bus! Ik heb het voorrecht bij een open raam te zitten. Nou ja, voorrecht… elk raam staat open en zelfs de deur van de bus is constant open. Vastgebonden met een touwtje aan de stoel. De wind suist om m’n oren. Vluchtig werp ik een blik op de kilometerteller. Het bevende wijzertje komt niet verder dan 5 km/h. Hmm, zo aan de voorbij suizende passanten te zien en aan het luid geclaxonneerd van de chauffeur te horen, rijden we minstens 80 km/h! Zittend op mijn stoel voorin de bus, vraagt dat soms wel behoorlijk wat van m’n maag... Maar niet alleen de bustocht, ook het voedsel hier vraagt een ijzersterke discipline van mijn maag. En helaas kan mijn maag niet aan deze eis voldoen... Is dat raar, als je bedenkt dat men in 1 klein schaaltje soms een hele Spaanse peper verwerkt? Had ik nou thuis maar leren koken... Het leven in dit land is een ervaring op zich! Maar daarvoor ben ik hier niet gekomen... Studie staat op de eerste plaats in het leven van de kinderen. Elke avond help ik hen met moeilijke opgaven, en proberen we samen de Engelse vaardigheid te verbeteren. Ik heb eigen lesmateriaal aangeschaft. Niet uit eigen dunk..., maar ter aanvulling op de normale lessen. Ik kijk waar ze mee bezig zijn op school, en probeer daar op aan te sluiten. Om hier een goed beeld van te krijgen ga ik maandags en vrijdags mee naar de school in Batticaloa. Ik luister mee tijdens de lessen en af en toe geef ik zelf les. Dit stimuleert de kinderen om in het Engels te communiceren. Verder ga ik samen met Vathany, de manager, op pad om mensen te bezoeken en bijzonderheden te overleggen. Hierdoor heb ik nu aardig inzicht in de projecten. Mijn volgende stap is me meer bezig houden met het gehandicapten project. Een aantal keer ben ik aanwezig geweest, en ik ga me nu oriënteren op een mogelijke taak hierin.
Hartelijke groet, Antonnet Dokter
|